In Peru heb ik uitgebreid geblogd. Hier alle berichten onder elkaar.

Arequipa!

1 augustus

Het is hier echt geweldig! Na min of meer nonstop Brussel Newark Lima Arequipa (met 1 dagje Lima na een kort nachtje slapen) zijn we nu echt aan de vakantie begonnen. We zitten hier tussen allemaal vulkanen en besneeuwde pieken, overmorgen gaan we de Cusco Canyon in (1 van de diepste ter wereld, twee keer zo groot als de Grand Canyon) en daarna door naar Puno, Lake Titicaca.
We hebben vannacht 16 uur in een bus gezeten (Lima – Arequipa) maar dat was toch ZO´N LUXE BUS dat je er echt versteld van staat. Zo´n grote interliner voor slechts dertig mensen ingericht, stoelen zo groot als 1e klas vliegtuig stoelen en catering (maaltijd inbegrepen). Echt heerlijk, bijna net zo goed geslapen als in een normaal bed.
Lima is het trouwens niet waard om langer dan strikt noodzakelijk te blijven. Wat een lelijke grauwe stad. Ook nog eens slecht weer… In tegenstelling tot hier, want hoewel we op 2400m zitten is het heerlijk warm, en strak blauw.
Foto´s komen misschien bij een volgend internet cafe (van de digitale van Adriaan).

Groetjes uit Peru!

Wat een land

6 augustus

Peru is echt te tof voor woorden. Overal zijn de mensen even vriendelijk, behulpzaam, en zelfs gewoon nieuwsgierig naar wie je bent en wat je komt doen. Je zou denken dat ze al snel genoeg hebben van toeristen maar blijkbaar is het punt van verzadiging hier nog niet bereikt.
Na drie dagen Colca Canyon (hopelijk zullen de foto´s een idee geven van hoe mooi het daar is, woorden schieten te kort ben ik bang) zijn we nu in Puno belandt. Het havenstadje van Lake Titicaca, met de boot ben je zo in Copacabana. Het is hier ´s nachts koud (vriest) maar overdag lekker warm in de zon. Het is hoog (3800 meter) en dat merk je elke stap die je zet.
Morgen gaan we naar een eilandje dat nog niet in de moderniteit schijnt te zijn gearriveerd. Hopelijk kunnen we er een nachtje blijven. Daarna door naar Cusco en Machu Pichu.
Zie ook http://adriaanbrouwer.com, hij probeert alvast wat foto´s te uploaden.

Inka Central

9 augustus

We zitten nu in Cusco, de navel van de wereld volgens de Inka´s. En wat betreft hoe mooi en bijzonder het hier is zaten ze er misschien niet eens naast. Het is echt niet te beschrijven. Ik hoop dat de foto´s een beeld geven (maar dat gaat nog even duren). Adriaan probeert wel wat foto´s online te krijgen dus check www.adriaanbrouwer.com. Vandaag zijn we naar de Sacsayhuaman ruïnes geklommen en vanavond hebben we bizar lekker gegeten bij Macondo (een soort Peruaanse fusion cooking).
De afgelopen twee dagen zaten we op eiland Taquile, op Lake Titicaca, een heel primitief eiland dat echt nog 200 jaar in het verleden leeft. Visserij, landbouw, textiel (wevers en brijen) en tegenwoordig natuurlijk tourisme. Maar vooral dagtourisme, terwijl Adriaan en ik een gastgezin vonden waardoor we de nacht konden blijven. Extreem primitief, een wonder dat we geen buikklachten hebben opgelopen, maar zo gaaf, echt once in a lifetime. Het oudste zoontje van de familie (Nestor, 11) heeft ons twee dagen lang rondgeleid over het eiland en deed dat zo extreem goed dat het afscheid wat moeite kostte! Wat een tof menneke.
Na gisteravond van het eiland terug te keren naar het vaste land hebben we een lokale nachtbus naar Cusco genomen en daarin bijna geen oog dicht gedaan. Enige reden dat we nu in internet cafe zitten in plaats van in bed liggen is omdat het internet cafe zowat naast ons hotel zit (dus we namen ons voor een half uurtje, is nu al drie kwartier maar goed, morgen geen vaste plannen dus eerst maar eens uitslapen!)
Overmorgen gaan we met de trein naar Machu Pichu, de heilige berg, dat de absolute topper van heel Zuid Amerika claimd te zijn. We zullen het zien. It better be worth it want de treinreis kost een lieve duit! De 11e vliegen we naar Iquitos, in het Amazone regenwoud, en dan begint het 2e deel van onze vakantie. Van de Andes naar de Jungle, van hoog naar laag, van vrieskou naar malaria, van Alpaca schapen en llamas naar kaaimannen, jaguars, anaconda´s en piraña´s. Te Iquitos gaan we een meerdaagse tocht de diepe jungle in maken.
Daarna komt stilletjes het eind van deze fantastische reis in zicht. Peru blijft hoog op mijn lijstje staan ben ik bang. En de omringende landen schijnen al net zo tof te zijn.

LIMA!! WE DROP AND WE GO!!

11 augustus

Vanochtend vroeg uit Cusco gevlogen, nu een paar uurtjes op Lima, vanmiddag door naar Iquitos. Amazone here we come! Nu dus weer even tijd om bij de avonturen van de afgelopen dagen op te schrijven, maar eerst even iets over Amerikaa en vliegen.
De nieuwe veiligheidsmaatregelen van vliegen naar Amerika hebben we meteen aan den lijve ondervonden vanochtend! Hoewel we een binnenlandse vlucht hadden moesten we namelijk ons water afstaan. In mijn geval zat het in een bidon die ik zeker niet ging afstaan, dus mocht ik de bidon leegkiepen in zo´n plastic bak waar je normaal je horloge/mobieltje/portemonnee in legt bij de scan. Water is natuurlijk heel gevaarlijk… bizar!
De irritatiedrempel jegens Amerikaans beiligheidsbeleid was trouwens al ruimschoots overschreden bij de vlucht naar Peru van twee weken geleden. Aangekomen op Newark troffen we een situatie die nog het meest deed denken aan een groep herders die met man en macht een onbeheersbare kudde vee in goede lijnen proberen te leiden, met voornamelijk heel veel geschreeuw. Hoewel wij enkel op doorreis waren en geen enkele behoefte hadden om de VS binnen te treden moesten we toch door immigrations. Bovendien moesten we onze bagage zelf oppikken en weer inchecken voor de volgende vlucht. Lekker handig. Eenmaal bij immigrations aangekomen (na helemaal moe te zijn van het geschreeuw “Have your green forms prepared! Families stay together!”) werd er niet alleen een foto van eenieder genomen maar ook de vingerafdruk van de linker én rechter wijsvinger. Wat willen ze in godsnaam met al die gegevens doen? Staan onze vingerafdrukken voortaan in een van de databases die door de FBI wordt geraadpleegd? Hoogtepunt van Newark was wel toen we de tassen afgaven voor de vlucht naar Lima. We kregen de instructie om het aan een bepaalde balie af te geven. Daar stonden we dus, met onze tas, te wachten om het aan een van de paniekerige staf af te geven. Drie tellen later schalt het achter ons: “LIMA!!! WE DROP AND WE GO!!!”. Lima, dat waren wij dus. Wat een stelletje idioten daar.

Tourist Central

11 augustus

Als Cusco de navel van de wereld is dan is Machu Pichu de touristenmagneet van de wereld. Zowel de prijzen als de touristische industrie nemen logaritmisch toe naarmate je dichter bij Machu Pichu (de heilige berg) komt. Bij Machu Pichu is een dorpje, Machu Pichu Pueblo of Agua Calientes genaamd, dat nog het meest doet denken aan een uit de grond gestampt skidorp. Wat wel tof is aan dat dorp is dat het alleen per trein te bereiken is. De dorpstraat ligt dan ook aan het spoor in plaats van aan een weg. Vanaf het dorp zijn wel weer bussen die je de 400 meter steil omhoog brengen naar Machu Pichu. Die bussen zijn er waarschijnlijk per trein gekomen…
Ook wij kwamen dus per trein (als je de Inka Trail wil doen had je al in januari moeten boeken, en toen wist ik nog niet eens dat ik naar Peru zou gaan) en dat was een mooie ervaring. Een schitterende oude diesel, met aandrijving op elk treinstel (dus geen locomotief) die om steil te klimmen niet scherpe bochten maakt maar vooruit rijdt tot voorbij een wissel, springt een mannetje van de trein die de wissel omzet, zodat de trein achteruit over de wissel kan om het spoor verder de berg op te volgen. Zig-zag vooruit-achteruit klimmen dus Of dalen. Erg grappig.



Van Cusco naar Ollantaytambo (nog per auto te bereiken), en dan langs de Rio Urubamba het heilige dal in, de rivier volgend tot aan Machu Pichu Pueblo. Hoe verder we het dal in reden, hoe groener en warmer het werd. Bij Machu Pichu is het een heerlijk klimaat, veel bebossing dat aan regenwoud doet denken.
Machu Pichu zelf is erg indrukwekkend. Het uitzicht is geweldig, de Inka ruïnes verbluffend, en na een korte wandeling een brug van de Inka´s langs een bergwand ook erg mooi. Daarna een uur steil omhoog geklommen naar de top van Wayna Pichu, vanwaar een geweldig overzicht over het geheel, 360° in de rondte.
Wat ook verraste was de relatieve rust in en rondom de ruïnes. We hadden de dag ervoor gehoord dat het zou krioelen van de touristen, dat je de massa te snel af zou moeten zijn om überhaupt op een bepaald deel te komen, dus we waren op het ergste voorbereid. Behalve op één punt (dichtbij de ingang) waar het wat drukker was was het juist heel erg rustig! Vooral in de delen buiten de hoofdattractie kwam je om de paar minuten een paar andere touristen tegen, meer niet.
´s Avonds voldaan terug naar Cusco en daar een heerlijke Peruaanse steak (op zijn Argentijns) verorberd. Zie ook Adriaan´s post over het eten hier!
De dag ervoor zijn we met de bus naar Urubamba gereden (dorp in de heilige vallei op 60km van Cusco), daar geluncht en toen met de Collectivo naar Ollantaytambo doorgereden. Bij Ollantaytambo zijn ook weer wat mooie Inka ruïnes te bezichtigen. Mooie graanschuren op steile hellingen en indrukwekkende terassen. En hoe die Inka´s water beheersten – petje af!
´s Avonds in een minibusje (gedeeld met wat andere touristen) terug, een maan die tussen de bergen opkomt en drie keer zo groot lijkt als normaal, en weerlicht in wat wolkpartijen aan de horizon. Wat een land.
De dag daarvoor, eerste dag in Cusco, zijn we naar de Sacsayhuaman ruïnes geklommen. Een soort groot fort (hoewel de experts er nog niet uit zijn of ze ter bescherming of ter aanbidding van een god zijn gebouwd) dat prachtig in elkaar zit, met reusachtige rotsblokken die tot op de millimeter nauwkeurig in elkaar passen. Wederom – petje af voor die Inka´s! Verderop wat volkanisch gevormde rotsen waar tegenwoordig kinderen met veel plezier van af glijden, en volgens deskundigen de Inka´s vroeger ook! Ook een groot amfitheater met een mooi gedeeltelijk ondergronds gangenstelsel er naast. Die Inka´s hadden volgens mij een hoop lol voordat de Spanjaarden kwamen.
´s Middags was het wat minder weer en hebben we het Inka Museum bezocht. Daar wat geleerd over de verschillende beschavingen die elkaar opvolgde. Maar niet zo heel boeiend.

Inmiddels heeft Adriaan al flink wat foto´s geupload dus check it out!

Mozzy Central

20 augustus

Nog nooit zoveel muggenbulten gehad. Maar dat heeft de pret niet mogen drukken, de afgelopen week van radiostilte was een week in het Amazone oerwoud! Zonder twijfel de meest verbazingwekkende plek die ik tot nog toe heb ervaren.

De Yarapa

In Iquitos regelde we een gids voor een week (Halcon). Die nam ons mee, eerst via een gloednieuwe weg zuidwaards naar Nauta, vanaf daar met een motorgedreven kano naar San Miguel (een dorpje dat als een lint 5 km lang tussen twee rivieren strekt), en route nog wat dolfijnen gezien (de zogenaamde Pink Amazone River Dolfin en grijze dolfijnen) en daar overgeladen naar een kano op een andere rivier (de Yarapa rivier), peddelend het laatste eindje naar de lodge. Dat was ons basiskamp de afgelopen week, vier vertrekken op houten palen gebouwd (alle huizen staan er op palen om geen last van overstromingen te hebben), een keuken, een woonruimte (met hangmatten en een tafel) en twee slaapkamers (matjes op de grond onder muggennetten). Even verderop twee WC´s (houten huisjes boven een groot gat). De douche? De Yarapa rivier natuurlijk! Heerlijk zwemmen, wel even over het idee heen zetten dat je tussen de Piraña´s zwemt. In de praktijk blijken juist de sardientjes te happen, maar gelukkig hebben die geen scherpe tandjes. En de tepels zijn favoriet (eerste keer wel schrikken!)
Gids Halcon bleek ook over een sidekick te beschikken; vijftien jarige Alex. A.k.a. Mowgli. De keuken word bemand door topkok Heber, die er voor heeft gezorgd dat wij een weeklang erg goed doorvoed zijn gebleven. Wat een porties! We namen vanuit Iquitos vier (levende) kippen mee, en bij ons vertrek was er nog één over. Ook de vis deed het goed. Voor ontbijt pannekoeken, omelet of groente tortilla´s, allen niet te versmaden. Eén keer aten we stekelvarken voor de lunch.
Vanuit de lodge gingen we meestal eerst met de kano nog een eind stroomopwaards. Dan wel de Yarapa rivier op, danwel de Kumasemba Creek op, die iets stroomopwaards uitmondt in de Yarapa. Altijd in dezelfde kano, die met ons vieren (Adriaan, Halcon, Alex & mij) angstaanjagend diep lag (vooral wanneer we ´m hadden volgeladen voor de kampeertripjes, met een jerrycan water, kookspullen, hangmatten, muggennetten en tassen). Ondanks de diepe ligging slechts één keer wat water gemaakt, tijdens het vissen (we werden wat te enthousiast geloof ik). Wel voortdurend moeten hozen want behalve klein was de kano ook lek.

Mowgli

Alex is echt een kind van de jungle. Terwijl wij tijdens het kamperen in hangmatten met een muggennet cocon slapen ligt hij gewoon op een zeiltje op de grond, dan kan hij beter woelen. Als zijn laarsen te krap zitten tijdens een jungle wandeling gaat hij op zijn blote voeten verder. Pas als we een gevaarlijke spin zien trekt hij ze weer aan. Hij klimt dertig meter in een boom om een tak vol met heerlijk geel fruit naar beneden te halen. Geef hem een hengel en binnen een handomdraai ligt er een vis op de oever. Na een wolkbreuk heeft hij zo een vuurtje op gang, van lokaal gesprokkeld hout. Hoofdrekenen kan hij niet. Zestien plus drie? Zeventien… achttien… negentien! Maar hij kent wel alle planten en alle dieren die je ziet of hoort.

Flora & Fauna

Tijdens lange wandelingen door de jungle (la selva) allerlei prachtige dieren en planten gezien. Hoogtepunten: de oeroude bomen met gigantische buttress wortels (als je verdwaald moet je met een grote stok op die wortels slaan, dat is 5km verderop te horen), mangrove bossen, omgevallen bomen overgroeid met mos die zo vergaan zijn dat ze wanneer je er op stapt onder je laarzen bezwijken, een soort kronkelende stronk die als je er een stuk uit hakt heerlijk helder water blijkt te bevatten (zo uit de tak in je mond te schenken), de meest felgekleurde zwammen, mieren die stukjes blad afknippen en in processie terug naar het nest (van zo´n tien vierkante meter) vervoeren, andere mieren die erg pijnlijk bijten, vlinders vlinders vlinders, vogels waar ik zo een aparte post aan ga besteden (lijstje maken), vliegende eekhoorntjes, aapjes in verschillende soorten en maten (één keer een troep van wel honderd apen boven ons langs), luiaarden!, een anaconda (die ving Halcon nog snel even terwijl we tijdens het vissen halsoverkop de kano in vluchtten om voor een naderende onweersbui uit naar het eerstvolgende huis te peddelen om te schuilen), kaaimannen (Halcon ving ook een babykaaiman), vossen en een armadillo. En piraña´s natuurlijk! Want behalve wandelingen hebben we ook een paar keer gevist, stukje vis aan de haak, even flink spetteren in het water en je hebt meteen een piraña aan je haak. Of aan het stuk aas. Vaak happen die beesten zo enthousiast in het aas dat je ze met een zwiep uit het water haalt (en toevallig in de kano laat landen, of als je op de oever staat op de oever) terwijl ze dus niet eens aan de haak zaten… Als je een piraña uit het water haalt dan knort die. En ze hebben indrukwekkende kaken + tanden. Halcon had een groot litteken op zijn arm waaruit blijkt dat je niet in de rivier moet zwemmen in de buurt van iemand die een vis schoonmaakt. Behalve piraña´s vingen we ook velen andere soorten vis, catfish, dogfish, sabado en oscar fish. Allemaal even lekker. Tegen zessen op de rivier een vreemde gewaarwording: de rivier “knarst”. Dat zijn Corbina vissen, die een knarsend geluid maken.
Kamperen in la selva is ook een mooie ervaring. Je hangt een hangmat tussen twee bomen en span daar boven een touw (touw hebben ze trouwens niet daar, je gebruikt gewoon een liaan of een strook boomschors). Daar hang je een muggennet op in de vorm van een zak, met een rits, waardoor je een soort cocon om je hangmat hebt. Als je regen verwacht hang je er nog een zeiltje over. Gegarandeerd een nacht lang muggenvrij slapen.
Als je ´s nachts je zaklamp op een palmboom richt, heb je één op de twee keer een tarantula zo groot als je hand in de lichtbundel. Ze zien er eng uit maar de boomtarantula´s zijn onschuldig. De spinnen op de grond moet je je meer zorgen om maken.

Hygiënisch

Ondanks de afwezigheid van stroom of schoon water uit een kraan zijn de mensen er zeer hygiënisch. Wassen zich elke dag, vaak meermaaldaags bij de rivier, en wassen ook elke dag hun kleren. Dergelijke hygiëne loont ook want muggen smullen van oud zweet. Na een paar dagen hebben zijn wij dus ook maar aan het kleren wassen gegaan. Zolang de zon schijnt is alles ook weer snel droog. Het is bovendien zo warm dat het niet vervelend is vochtige kleren aan te trekken. Zonder zon worden kleren totaal niet droger, omdat het extreem vochtig is. Als je je kleren wast komen er grote vlinders op de schone kleren zitten, ik denk om te drinken.

San Miguel

Het iets stroomafwaards gelegen dorpje San Miguel loopt als een lint 5 km langs de Yarapa rivier (en aan de andere kant een andere rivier). De kern van het dorp is het voetbalveld, hoewel het bij het volleybal veldje ook te doen is. De mensen werken hier van ´s ochtends vroeg tot ´s middags, en in de namiddag gaan ze sporten. Voetbal en volleybal zijn favoriet. Je ziet ook bijna geen te dikke mensen. De huizen zijn op palen gebouwd. Even verderop (over een boomstronk over een rivier langs de weggespoelde loopbrug) ligt het grotere oord Libertad, waar zowaar tussen 18 en 20u stroom is (van de lokale generator). Straatlantaarns en al. En dus ook (licht) gekoeld bier. De huishoudens hebben vaak een bepaald dier als huisdier of “mascotte”. Het ene huis twee papegaaitjes, het andere een jong aapje. Weer een ander blijkt een grote anaconda in een zak te hebben. Maar die wordt vooral in het hoogseizoen gebruikt om toeristen mee te vermaken (en een paar sol mee te verdienen).
Er zijn veel kinderen! Ze trekken in groepjes op en gedragen zich voorbeeldig. Ook in de stad tot ´s avonds laat loopt iedereen met de kinderen op sleeptouw, maar toch voor zever ik me herinner geen enkel krijsend kind gehoord.

Lijstje vogels

20 augustus

Zo veel vogels gezien (en allemaal benoemd door Halcon) dat ik het lijstje maar even integraal publiceer:
Grey Hawk
Black Collared Hawk
Yellow Headed Caracara
Roadside Hawk
Slate coloured Hawk
Broadwinged Hawk
Amazone Kingfisher
Roofhouse Kingfisher
Green Kingfisher
Ringed Kingfisher
Red Capped Cardinal
Yellow breasted Flycatcher
Great Kiskadee Flycatcher
Long-tailed Woodcreeper
White-chinned Jacamar
White-eared Jacamar
Wattled Jacana
Festive Parrot
Groove billed Ani
Blackish Nightjar
Black-tailed Trogon
Black fronted Nunbird
Orange-crowned Euphonia
Yellow-rumped Cacique
Dusky green Oropendola
Horned Screamer (prehistoric)
Hoatzin Bird
Great Egret
Neotropic Cormorant
Undulated Tinamon
Bocholocho
Hummingbird
South American Tern

Foto’s

21 augustus

Zie Adriaan´s blog voor veel mooie foto´s!

Zie mijn gallery voor mijn kleurenfoto’s (scans van de negatieven). De zwart-wit foto’s zijn voorlopig alleen in het echt te zien (totdat ik een keer een goede scanner bemachtig).