24/8
Dag 1 is een soort voorbereidingsdag voor de “vakantie in de vakantie”. Om zo min mogelijk in de (weinig biedende) hoofdstad te verblijven, hebben we ons voorgenomen om een tocht van 18 dagen door het westen van het land te maken. Om die tocht te overleven rijden we met de gehuurde 4WD naar een groot winkelcentrum, en slaan daar de nodige proviand en spullen in. Tot mijn verbazing zijn er tegenwoordig gigantische hypermarkets (en naar later zou blijken niet alleen in Nairobi) met een uitgebreid westers aanbod dat niets te wensen overlaat. In de grote schone geairconditionde hallen speelt de nieuwste CD van Joss Stone.
’s Avonds eten we in een Ethiopisch bar/restaurant. Ethiopische muziek en Ethiopische instrumenten aan de muur (vreemd gevormde banjo-achtige gitaartjes en drums). De stroom valt uit, einde muziek. De rest van de maaltijd bij kaarslicht. Ethiopisch is precies zo lekker als ik me van vroeger herinner.

25/8
Op dag 2 rijden we naar Magadi, een droog sodameer. Na een stoffige rit langs de “oever” komen we bij een deel waar nog water staat. Het geknor van de flamingo’s en later het arythmische geklingel van geitenbellen is vermeldenswaardig.
De Masaaivrouwen bij een lokaal winkeltje lachen van verbazing als ze Mayke’s beugel zien. Zulke “tandversiering” hebben ze blijkbaar nog niet vaak gezien.
Op de terugweg stoppen we nog even bij de Olargasaile prehistoric site. Voordat we Nairobi bereiken valt de duisternis in. Zonder straatverlichting zijn de felle koplampen van tegemoetkomende vrachtwagens angstaanjagend. Je wil zover mogelijk naar links uitwijken maar “vluchtstrook” is een onbekend begrip in Kenia. Wie per ongeluk te ver naar links stuurt mag van geluk spreken als de auto niet over de kop slaat. We nemen ons voor niet meer in het donker te rijden.

26/8

De volgende ochtend bezoeken we een opvang voor olifanten- en neushoornwezen (Daphney Sheldrick’s). Een jong olifantje oefent zijn getrompetter. ’s Middags rijden we naar Lake Naivasha, een groot meer in de Rift Valley (de Grote Slenk). Onderweg neuried Sabine de Kill Bill melodie. ’s Middags besluipen Olaf, mijn neef Frans en ik een groepje Waterbuck. Als ik dichtbij genoeg ben om mijn camera op te zetten blijk ik midden in een spoor Siafu (safari mieren) te staan. Op mijn slippers.
’s Avonds heeft mijn zus een BBQ georganiseerd, iemand heeft cd’s van Coldplay en Anastacia meegenomen. Voordat we gaan slapen lopen we nog even naar het meer. Olaf zet onze krachtige lamp aan en heeft meteen een hippo in de lichtbundel te pakken.

27/8
’s Ochtends de roep van een visarend. Onheilspellender klinkt de hoepoe, met zijn “it-will-rain” roep. Meestal heeft deze vogel het bij het rechte eind, en de dag ervoor heeft het ook al wat geregend. Maar regen is toch echt geen genode gast op de bruiloft van mijn zus. Rond twaalf uur, als de meeste gasten zijn gearriveerd, klinkt de 4 seizoenen van Vivaldi en begint de ceremonie. Het blijft gelukkig heerlijk weer. Ondanks mijn afleiding als bruiloftfotograaf krijg ik toch een brok in mijn keel.
Met zonsondergang rijden we nog even naar Hippo camp. Brullende hippo’s, zebra’s, buffels, waterbuck, impala’s en maraboe storks.
’s Avonds zet de rijkelijk beschonken schoonvader Hotel California op max volume.

28/8
Bij het ochtendgloren een waar vogelconcert. Lake Naivasha telt zo’n 300 vogelsoorten. Iedereen heeft een slappe buik dankzij de pompoensoep. Een prachtige dag in Hell’s Gate, en ’s avonds een lekkere curry in een lokaal restaurant met Manchester vs Newcastle op de achtergrond.

29/8 – 1/9
We vervolgen onze tocht, via de oude Naivasha weg naar Mai-Mahiu, lunch in Narok. ’s avonds zetten we onze tent op in Sand River Camp in de Masaai Mara. De eindeloze kuddes Gnu’s die aan de trek beginnen vormen de rode draad van de volgende dagen. Tijdens de fantastische game-drives komen we meerdere keren vast te zitten, een keer in een modderige rivier-oversteekplaats en een keer in een onverwacht stukje moeras. We zien alle wildlife dat er te zien is behalve, opmerkelijk genoeg, de drie grote katachtigen.
De Mara is het mooiste stukje wereld dat ik ken.

1/9
Na drie geweldige dagen in de Mara vervolgen we onze tocht in westerse richting. De klim uit de Mara is steil, de Lolgorien Noord-route richting Kisii blijkt slecht begaanbaar. ’s Avonds komen we in een echte torrentiale hoosbui terecht. Het hagelt en onweert en is bovendien een half uur eerder dan gebruikelijk donker. De weg is een rivier geworden. Het uit de Lonely Planet gekozen hotelletje in Kisii blijkt net even anders te liggen dan het kaartje van de LP beweert. We schuilen bij een benzine station onder het gekletter van de hagel op het golfplaten dak. Het hotel blijkt tweehonderd meter verderop te liggen. In het hotel eten we voor het eerst Ugali na Kuku (maiscake met kip) en slapen voor zo’n 8 euro in een tweepersoons slaapkamer mét woonkamer.

2/9

Een bezoekje aan het Kakamega regenwoud is in één woord te beschrijven: regenachtig. Ik snij me in m’n duim tijdens het schillen van een stuk suikerriet. Het stikt er van de Siafu.

3/9 – 4/9
De volgende dag rijden we via Turbo, Eldoret, Iten en Kabarnet naar Lake Baringo. Spectaculaire rit! Het laatste stukje weg naar Baringo blijkt weggespoeld, waardoor we een klein stukje door de bush en de inmiddels weer droge rivierbedding moeten rijden.
Telt Lake Naivasha al 300 vogelsoorten, bij Lake Baringo zijn dat er bijna 500. Verder zijn hier mooie vlinders, veel hippo’s, krokodillen, schorpioenen, een reusachtige schildpad en af en toe een varaan te vinden. Liggen de hippo’s overdag nog lekker in het meer te luieren, ’s nachts komen ze angstaanjagend dicht bij de tent grazen. Wat een stank!
De lokale “Thirsty Goat” bar heeft heerlijke curry’s en een onuitputtelijke UB40 verzameling. John Denver aan het ontbijt.
Tijdens een ochtendwandeling legt Alex, een lokale gids, ons uit hoe het lokale ecosysteem in elkaar zit. We leren over de climaatbeheersing van Termieten, zien een Nubiaanse specht en krijgen de kriebels van twee soorten schorpioen.

5/9
Na twee heerlijke dagen in Baringo zetten we de reis voort via Lake Nakuru National Park (miljoenen flamingo’s en veel witte neushoorns) en overnachten in een hotel in Nyeri. Jaren 50 muziek bij de Githeri (Traditioneel Kikuyu eten).

6/9 – 7/9
’s Ochtends zijn we vastberaden de flanken van Mount Kenya op te komen met onze tot dusverre goed presterende 4WD. Na twee uur klimmen wordt het steeds modderiger én stijler.
We komen hopeloos vast te zitten, het kost ruim twee uur om met behulp van vijf bergwandelende Belgen en een leeggeruimde achterbak eindelijk weer los te komen.
Het blijkt de moeite waard wanneer we ons doel bereiken: een geweldige cottage met open haard en bad met heet water (mits het vuur onder de boiler aangehouden wordt).
Twee mistige dagen op Mount Kenya brengen ons helemaal tot rust. Met zonsopgang is het helemaal helder met prachtig utizicht op de top (de rest van de dag is het mistig en bewolkt). Teleurstelling: was in 1992 toen ik voor het laatst deze berg beklom de top nog bedekt met grote gletsjers, is de top nu vrijwel geheel sneeuwvrij.

8/9

Na een ontzettend glibberige afdaling gaan we op de laatste dag van onze tocht nog white water raften. Echt geweldig. We logeren bij m’n zus in Nairobi.

9/9 – 16/9

De volgende dag leveren we de auto in en stappen ’s avonds op de nachttrein naar de kust. Een paradijselijke week van ontspanning volgt. Luieren op het strand, snorkelen, scuba duiken en vooral heel veel en heel lekker eten.

17/9
Na een korte vlucht terug naar Nairobi gaan we op onze laatste dag nog even langs het natuurpark in Nairobi. Daar zien we nog leeuwen, een luipaard, en aaien er cheetah’s. Dit zijn wezen die hier opgroeien en vervolgens weer op eigen houtje in het wild moeten kunnen overleven. ’s Avonds nog een keertje Ethiopisch gegeten, Olaf wordt nog voor de vlucht ’s avonds doodziek. Hij en Sabine blijven daarom nog maar een nachtje in Nairobi. Mayke en ik vliegen terug naar Nederland. Op Schiphol wordt ook ik door misselijkheid geveld, blijkbaar hebben Olaf en ik een stukje slechte kip gegeten bij die Ethiopier.